Recente ontwikkelingen laten een verontrustende trend zien van escalerende cyberagressie, ongecontroleerde reikwijdte van de wetshandhaving en systemische kwetsbaarheden in kritieke technologische infrastructuur. Van bevestigde Amerikaanse cyberaanvallen die black-outs in het buitenland veroorzaken tot zeer gebrekkige rekruteringspraktijken binnen de immigratie- en douanehandhaving (ICE), het huidige landschap vereist onmiddellijke aandacht.
VS bevestigd dat ze black-out hebben veroorzaakt in Venezuela
Het is al jaren bekend dat alleen Rusland cyberaanvallen gebruikt om het elektriciteitsnet van een ander land plat te leggen. Nu hebben de VS zich bij deze club aangesloten en bevestigen ze een cyberaanval waarbij Caracas een black-out kreeg tijdens een militaire operatie tegen de Venezolaanse president Nicolás Maduro. Deze stap, die ongekend is voor het Amerikaanse buitenlandse beleid, duidt op de bereidheid om verder te escaleren dan de traditionele oorlogstactieken.
De aanval schakelde de Venezolaanse luchtverdediging uit voorafgaand aan de inval, en het Amerikaanse Cyber Command heeft openlijk “steun” voor de operatie erkend. Dit gedrag roept serieuze vragen op over internationale normen en schept een gevaarlijk precedent voor toekomstige conflicten. Eerdere rechtvaardigingen voor dergelijke acties, zoals de verklaring van Tom Bossert over de noodzaak van vrijheid om aan te vallen als ‘in oorlog’, zijn onvoldoende om dergelijke flagrante agressie te excuseren.
ICE-rekruteringchaos en AI-fouten
De agressieve rekruteringsdrift van ICE heeft geresulteerd in ernstige mislukkingen bij de doorlichting. Journaliste Laura Jedeed, die openlijk kritisch was over ICE, kreeg op onverklaarbare wijze een e-mail met de tekst “Welkom bij ICE!” boodschap ondanks dat ik geen relevante ervaring heb en een publiekelijk doorzoekbare oppositie tegen het bureau. Dit suggereert dat de afdeling bij het aannemen van personeel prioriteit geeft aan kwantiteit boven kwaliteit, waardoor ongekwalificeerde agenten mogelijk op posities met een hoge inzet komen te staan.
Erger nog, een AI-wervingstool die bedoeld was om kandidaten met wetshandhavingservaring te filteren, faalde catastrofaal. Sollicitanten met alleen het woord ‘officier’ in hun cv werden snel doorverwezen naar kortere, ontoereikende trainingsprogramma’s, waardoor ongeveer 200 medewerkers niet voorbereid waren op daadwerkelijke handhavingstaken.
De rol van Palantir bij ICE-targeting
De samenwerking van Palantir met het DHS heeft een verontrustend instrument opgeleverd genaamd ELITE: Enhanced Leads Identification & Targeting for Enforcement. Met deze app kan ICE immigranten identificeren en targeten op basis van gegevens uit zowel officiële bronnen als surveillancenetwerken, waarbij ‘vertrouwensscores’ worden toegekend om ingezetenschap te voorspellen. Senator Ron Wyden heeft dit terecht veroordeeld als een aanfluiting van de veiligheid, met het argument dat deportatie voorrang krijgt boven echte veiligheid.
Mondiale technische kwetsbaarheden
De risico’s reiken verder dan wetshandhaving. Activisten in Iran vertrouwen op gesmokkelde Starlink-satellietinternetapparaten om overheidscensuur te omzeilen te midden van aanhoudende protesten, maar deze toegang is afhankelijk van de bereidheid van Elon Musk om de dienst in stand te houden. Ondertussen tonen kwetsbaarheden in het Fast Pair Bluetooth-protocol van Google en een grote storing bij Verizon deze week de kwetsbaarheid van essentiële infrastructuur aan. Honderden miljoenen audioapparaten zijn kwetsbaar voor draadloze hacking en locatietracering, terwijl verstoringen van de mobiele service zelfs de toegang tot 911 kunnen beïnvloeden.
Deze incidenten onderstrepen de dringende behoefte aan strengere cyberbeveiligingsmaatregelen, ethische AI-ontwikkeling en grotere transparantie in overheidsoperaties. Het huidige traject suggereert een toekomst waarin door de staat gesponsorde agressie, ongecontroleerde wetshandhavingsmacht en systemische technische mislukkingen het vertrouwen en de stabiliteit zullen blijven eroderen.
De convergentie van deze kwesties vereist een serieuze herbeoordeling van het Amerikaanse buitenlandse beleid, de binnenlandse wetshandhavingspraktijken en de veiligheid van kritieke infrastructuur. Als deze kwetsbaarheden niet worden aangepakt, zal de erosie van zowel het binnenlandse als het internationale vertrouwen alleen maar versnellen.
