Gail Slater, assistent-procureur-generaal voor antitrust van het ministerie van Justitie, kondigde donderdag haar ontslag aan na ongeveer een jaar in deze functie. Het vertrek komt na toenemende interne en externe druk met betrekking tot de afhandeling van grote bedrijfsfusies door de divisie, vooral in de technologie- en mediasector.
Ambtstermijn gekenmerkt door spanning
Slater, een ervaren technologie- en mediajurist, trad in maart aan na een periode van bevestiging. Haar ambtstermijn werd echter al snel overschaduwd door groeiende vragen over de vraag of politieke inmenging de handhaving van de antitrustwetgeving beïnvloedde.
Beschuldigingen van inmenging
In augustus suggereerde een voormalige topvertegenwoordiger binnen de divisie dat een groot technologiebedrijf Slater had omzeild om een gunstig resultaat te behalen bij een overname van miljarden dollars. Dit leidde tot bezorgdheid over de vraag of lobbyen door bedrijven de onpartijdigheid van het ministerie van Justitie zou kunnen ondermijnen.
Betrokkenheid van het Witte Huis
Wat de zaken nog ingewikkelder maakte, was dat president Trump zich in december publiekelijk bemoeide met de herziening van de regelgeving van het bod van Netflix om Warner Bros. Discovery over te nemen. De tussenkomst van Trump, te midden van lobbyinspanningen van zowel Netflix als Paramount (die ook boden op Warner Bros. Discovery), deed de vrees rijzen dat politieke overwegingen zwaarder zouden wegen dan het standaard antitrustonderzoek. De voormalige president verklaarde later dat hij afstand zou doen van directe betrokkenheid en zich zou overgeven aan de besluitvorming van het ministerie van Justitie.
Implicaties en context
Het aftreden van Slater signaleert een bredere trend van politieke druk op de handhaving van de antitrustwetgeving. De bereidheid van de regering om met grote bedrijven te onderhandelen, botst met traditionele antitrustprincipes die bedoeld zijn om monopolies te voorkomen en de concurrentie te bevorderen. Het feit dat zelfs het Witte Huis heeft meegewerkt aan een grote fusie roept vragen op over de vraag of het ministerie van Justitie onafhankelijk kan opereren als er deals met hoge inzet spelen.
Slater verliet haar positie met een verklaring waarin ze zowel ‘grote droefheid als blijvende hoop’ uitdrukte, wat suggereert dat ze zich mogelijk beperkt voelde door externe krachten. Haar abrupte vertrek onderstreept de uitdagingen van het handhaven van de onafhankelijkheid van de antitrustwetgeving in een tijdperk waarin de invloed van het bedrijfsleven en politieke interventie steeds prominenter worden.
Door haar vertrek ontstaat er een vacature op een kritiek moment voor de handhaving van de antitrustwetgeving, nu het ministerie van Justitie blijft worstelen met de groeiende dominantie van technologiegiganten en het evoluerende landschap van mediaconsolidatie.
