Zwembadskimmers drijven meestal gewoon af. Twee rompen. Propellers. Ertussen een mandje om de bladeren op te vangen. Eenvoudige natuurkunde. Stabiele nis.
De Bublue BuVortex probeert iets nieuws. Ze noemen het ‘actieve absorptie’. De naam suggereert kracht of zuigkracht. Dat is het ook niet helemaal. Het draait water in een mini-tornado. Die draaikolk trekt oppervlakteafval naar beneden. Diep. In een onderwaterval.
Ik heb het een week getest. Ik had geen idee wat ‘actieve absorptie’ werkelijk betekende, maar ik moest weten of dit vortexconcept werkte. Of als het gewoon theater was.
De hardware
Het lijkt op een satellietlandingsplatform. Zwaar. 11,5 pond plastic en technologie.
Er is een centrale kolom, ongeveer een voet breed, waar het draaien plaatsvindt. Daarboven zit een tweedelige filtermand met gaas. Daaronder bevindt zich het vangstgebied. Rondom het midden bevinden zich vier drijfarmen. Ze houden het ding rechtop. Eén arm houdt de knoppen, de voedingspoort en een Bluetooth-trigger voor de app vast.
Vijf onderdelen om in elkaar te zetten. Vijf onderdelen om later schoon te maken. Dat aantal is belangrijk.
Hij is ook lang. Heeft anderhalve voet water nodig. Als uw zwembad een ondiep gedeelte heeft dat lager zakt, veel succes.
Geen zon? Geen rennen
Hier is de dodelijke fout. Geen zonnepanelen.
De meeste skimmers drinken zonlicht. Je laat ze binnen. Ze worden wakker bij zonsopgang. Slaap ‘s nachts. Je denkt er nooit aan totdat ze verstopt raken.
Dit batterijbeest? Je moet het opladen. Het duurt vier uur. De specificaties beloven er drie. Ik heb er vier uitgeperst, wat genereus voelt, maar laten we reëel zijn. Vier uur. Dat is niets.
Stel je voor dat je tuin in november gaat verharen. Bladeren vallen als regen. Jij bestuurt deze robot. Het slokt ze vier uur lang op. Dan sterft het. Je trekt het eruit. Laad het op. Ondertussen is er alweer een uur verstreken. Er zijn nieuwe bladeren geland. Oude bladeren zijn verzonken. De cyclus breekt. Je speelt een inhaalslag terwijl een timer tegen je tikt.
Is dat een dealbreaker? Voor mij wel. Ik hou van automatisering, niet van klusjes.
Prestatie: een dobberende ramp
In het water vaart het niet. Het bobbelt. Tot 33 voet per minuut. Het beweegt in willekeurige kronkels. Er is een ‘hoekboost’-modus in de app die deze naar de randen probeert te drijven. Het hielp. Soort van. Maar mijn bladeren zweefden in het midden en bespotten mij.
Tegen de tijd dat de batterij leeg was, had deze 70 procent gepakt. 20 procent gedaald.
Tien procent bleef aan de oppervlakte. Vreemd.
Standaard skimmers maken golven. Ze duwen het oppervlaktewater naar beneden. De bladeren zinken of raken gevangen. De BuVortex is stiller in zijn bewegingen. Minder turbulentie. Bladeren hebben de neiging ervan weg te drijven in plaats van erin.
De meeste andere bots maken een pool binnen 90 minuten leeg. Deze liet mijn water dagenlang op een saladebar lijken.
De opruimnachtmerrie
Demonteer vijf stukken. Elke vier uur.
Het gaasfilter in het ronde frame? Het houdt puin gegijzeld. Er blijft vuil aan plakken. Blijft echt hangen. Je kunt het uitspoelen. Je kunt het niet schoonschrobben zonder jezelf te doden. Ik denk dat het gaas ontworpen is om het ongrijpbare te vangen.
Maar het echte probleem is niet het vuil. Het is de routine.
Je kunt het niet zomaar een week weggooien. Je moet het ophalen. Maak het schoon. Sluit hem aan. Haal de stekker eruit. Zet het terug. Afspoelen. Herhalen.
Ik betrapte mezelf erop dat ik een handnet vasthield. Er naar staren. Is dit sneller? Soms wel, ja.
Het is leuk om naar te kijken. Als een kleine mechanische octopus die rommel opzuigt. En het is stil. Aangenaam zo. Met een verkoopprijs van $ 260 is het goedkoop voor technologie die… wat?
Misschien heb je een kleine vijver. Een kuuroord. Iets waarbij de bladeren één keer per maand vallen. Misschien hou je van het idee van een draaikolk.
Voor een gewoon zwembad in de achtertuin in de herfst? Het levert alleen maar meer werk op.
De bladeren zinken uiteindelijk. Waarom ze bestrijden?
