Jak właściwie działają banki: mechanika depozytów i kredytów

Bank to coś więcej niż tylko miejsce przechowywania gotówki. Jest to pośrednik finansowy, który zajmuje się pieniędzmi i ich substytutami, zamieniając depozyty na pożyczki. Podstawowa mechanika zysku jest prosta: banki płacą odsetki za bezpieczne przechowywanie pieniędzy, a następnie pobierają od pożyczkobiorców wyższą stopę procentową za ten sam kapitał. Różnica pomiędzy kosztem pozyskania depozytów a dochodami z tytułu kredytów lub papierów wartościowych stanowi przychód banku. Wiele instytucji sprzedaje również powiązane usługi, takie jak fundusze inwestycyjne i karty kredytowe, ale podstawą ich działalności jest spread kredytowy.

Dlaczego banki korzystają z cudzych pieniędzy?

Banki działają na specyficznej zasadzie: wykorzystują bardzo małą część własnego kapitału w stosunku do całkowitego wolumenu przetwarzanych transakcji. Zamiast tego wykorzystują środki otrzymane z depozytów klientów. Aby zabezpieczyć się przed stratami na złych pożyczkach i nieoczekiwanych wypłatach gotówki, banki prowadzą rachunki kapitałowe i rezerwowe.

To rozróżnienie odróżnia prawdziwe banki od innych pośredników finansowych. Zobowiązania prawdziwego banku (zasadniczo IOU) można łatwo przenieść. Są „kwalifikują się do zapłaty”. Oznacza to, że zobowiązania te mogą służyć jako środek wymiany, skutecznie funkcjonując jako pieniądz. Jeśli Twoje IOU nie jest powszechnie akceptowane jako płatność, prawdopodobnie masz do czynienia z innym rodzajem instytucji finansowej.

Banki komercyjne i centralne: kto co robi?

Współczesny świat przemysłowy opiera się na dwóch głównych typach banków, które pełnią zupełnie odmienne role.

Banki komercyjne to prywatne przedsiębiorstwa nastawione na zysk. Przyjmują depozyty od obywateli i udzielają różnego rodzaju pożyczek osobom fizycznym, przedsiębiorstwom, a czasem rządom. Pożyczki te obejmują finansowanie komercyjne, konsumenckie i hipoteczne.

Banki centralne są agencjami rządowymi. Nie współpracują z populacją. Zamiast tego współpracują ze wspierającymi rządami krajowymi, bankami komercyjnymi i innymi bankami centralnymi. Do ich zadań należy:
– emisja pieniądza papierowego
– przyjmowanie depozytów i udzielanie kredytów bankom komercyjnym
– regulacja banków komercyjnych
– zarządzanie krajowymi rezerwami pieniężnymi

Amerykański dylemat oszczędności

W Stanach Zjednoczonych od dawna istniało rozróżnienie między bankami komercyjnymi a instytucjami oszczędnościowymi. Instytucje oszczędnościowe obejmują stowarzyszenia oszczędnościowo-pożyczkowe (S&L), kasy oszczędnościowo-kredytowe i kasy oszczędnościowe. Podobnie jak banki komercyjne, przyjmują depozyty i finansują pożyczki, ale tradycyjnie skupiają się na kredytach hipotecznych na cele mieszkaniowe, a nie na kredytach komercyjnych.

Ta odrębna branża została ukształtowana na wiele sposobów przez przepisy charakterystyczne dla Stanów Zjednoczonych. Nigdzie na świecie nie ma bezpośredniego odpowiednika. Jednak ich wpływ osłabł. Powszechna deregulacja amerykańskich banków komercyjnych, która rozpoczęła się po upadku kas oszczędnościowo-pożyczkowych pod koniec lat 80. XX w., osłabiła konkurencyjność instytucji oszczędnościowych i podała w wątpliwość przyszłość amerykańskiego przemysłu oszczędnościowego.

Co jest uważane za bank?

Nie każda instytucja zwana „bankiem” realizuje wszystkie tradycyjne funkcje bankowe. Wiele z nich lepiej sklasyfikować jako pośrednicy finansowi. Ta kategoria obejmuje:
– firmy finansowe
– banki inwestycyjne
– zaufane firmy
– firmy ubezpieczeniowe
– towarzystwa funduszy inwestycyjnych
– banki hipoteczne

Na przykład banki inwestycyjne współpracują przede wszystkim z dużymi klientami korporacyjnymi i koncentrują się na plasowaniu i dystrybucji nowych emisji obligacji i akcji przedsiębiorstw. Generalnie nie przyjmują depozytów od obywateli w taki sam sposób, jak robią to banki komercyjne.

Istnieje również specyficzny rodzaj banku komercyjnego, znany jako bank handlowy (lub bank inwestycyjny w USA), który zajmuje się takimi działaniami, jak doradztwo w zakresie fuzji i przejęć. W krajach takich jak Niemcy, Szwajcaria, Francja i Włochy tzw. banki uniwersalne świadczą zarówno tradycyjne usługi bankowości komercyjnej, jak i pozabankowe usługi finansowe, takie jak papiery wartościowe i ubezpieczenia. W innych krajach regulacje lub utrwalone zwyczaje ograniczają zakres, w jakim banki komercyjne mogą uczestniczyć w pozabankowych usługach finansowych.

Zrozumienie tych różnic jest ważne. Posiadając konto, musisz wiedzieć, czy masz do czynienia z instytucją tworzącą zobowiązania możliwe do spłaty, czy też taką, która jedynie pośredniczy w zarządzaniu ryzykiem. Mechanizm decyduje o Twoim bezpieczeństwie i roli instytucji w szerszej gospodarce.

Jak Bank Amsterdamski wynalazł pieniądze bankowe

Historia pieniądza bankowego rozpoczyna się w 1609 roku w Amsterdamie. Amsterdamsche Wisselbank otworzył swoje podwoje, gdy miasto stało się najbogatszym ośrodkiem handlowym w Europie. To nie było biuro informacji kredytowej. Był to obiekt magazynowy.

Ludzie przynosili gotówkę lub sztabki. Otrzymali certyfikat depozytowy. Jeśli potrzebowali zwrotu gotówki, wymieniali certyfikat na swoje pieniądze. Jeśli chcieli zapłacić komuś innemu, po prostu przekazali kredyt. Przelew ten stał się znany jako pieniądze bankowe.

Bank zarabiał w jeden sposób: pobierając prowizję za każdy przelew.

Pierwotny statut wymagał, aby wszystkie weksle o wartości 600 guldenów i więcej były opłacane za pośrednictwem banku.

Ta zasada ujednoliciła transakcje. W przypadku dużych transakcji nie było już potrzeby noszenia ciężkich monet przez miasto. Wystarczył wpis do rejestru.

Czym pieniądz bankowy różni się od pieniądza towarowego

Wczesne pieniądze były przedmiotem fizycznym. Umywalki. Tytoń. Złote monety. Trzymałeś wartość w swoich rękach.

Dziś prawie wszystkie pieniądze są roszczeniami. To jest czek. Nakaz zapłaty. IOU z banku komercyjnego lub centralnego.

Pieniądze banków komercyjnych pojawiają się głównie jako salda depozytów. Tłumaczysz je za pomocą:

• Kontrole papierowe
• Karty debetowe
• Przelewy bankowe
• Płatności internetowe

Niektóre systemy przetwarzają wiele walut jednocześnie.

Banknoty są inne. Są to bezpośrednie wymagania wobec banku wydającego, a nie konkretnego konta osobistego. Działają jak IOU. Płatne na okaziciela. Brak zainteresowania. Żadnych opóźnień.

Do XX wieku banknoty były wszędzie. A teraz? Niewiele. Na początku XXI wieku były one nadal emitowane jedynie przez kilka banków komercyjnych w Irlandii Północnej, Szkocji i Hongkongu.

Większość dzisiejszych pieniędzy papierowych to pieniądze fiducjarne. Ze średniowiecznej łaciny fiat, co oznacza „niech tak się stanie”. Są emitowane przez banki centralne. Mają wartość, ponieważ tak twierdzi rząd, a nie dlatego, że są zabezpieczone toną złota.

Dlaczego banki mają obowiązek wymieniać pieniądze na żądanie?

Każda forma pieniądza banku komercyjnego, dawniej i obecnie, rządzi się jedną zasadą. Muszą być wymienne.

Oznacza to, że możesz je wymienić na pieniądze bazowe po stałym kursie. Obecnie pieniądzem bazowym jest waluta fiducjarna. W przeszłości mogło to być złoto lub srebro.

Klienci mają prawo żądać nieograniczonej wymiany. Bez czekania. Żadnych opóźnień. Jeśli bank na Twoją prośbę odmówi zwrotu pieniędzy, uważa się go za niewypłacalny.

Dotyczy to także samych banków. Kiedy Bank A wystawia czek Bankowi B, Bank B ma obowiązek go wypłacić. Jeśli tego nie zrobi, system się załamie.

Które instytucje oferują substytuty pieniądza?

Banki komercyjne nie są już jedynymi graczami na rynku. Kiedyś byli wyłącznymi dostawcami wygodnych substytutów pieniądza. Teraz dołączają kolejni.

Fundusze inwestycyjne rynku pieniężnego i spółdzielcze kasy oszczędnościowo-kredytowe umożliwiają wypisywanie czeków ze swoich rachunków. Pełnią funkcję substytutów pieniądza. Jaka jest różnica? Pożyczają tylko swoim inwestorom. Należą do nich.

Czeki podróżne to kolejna opcja. Wyglądają trochę jak stare banknoty. Ale trzeba je zweryfikować. Są ważne tylko na jedną transakcję. Po zużyciu są wymieniane i wycofywane z obiegu.

Dlaczego duża zależność od pieniędzy bankowych powoduje kryzysy bankowe

Pieniądze bankowe sprawiają, że handel jest efektywny. Ale wydajność ma swoją cenę.

Banki utrzymują jedynie rezerwy cząstkowe. Trzymają niewielką część depozytów w gotówce. Resztę rozdają na kredyt.

Jeśli wszyscy zdecydują się na wypłatę pieniędzy w tym samym czasie, bank nie będzie mógł zapłacić.

To jest kryzys bankowy. Zwykle zaczyna się od słuchu. Ludzie podejrzewają, że bank jest niewypłacalny. Biegną do drzwi. Bank bankrutuje.

W kraju sytuacja się pogarsza. Jeśli depozyty banków danego kraju zostaną całkowicie wycofane i nie zostaną ponownie zainwestowane gdzie indziej, system bankowy upadnie.

• Zanikają środki wymiany.
• Kredyty dla przedsiębiorstw wysychają.
• Kredyty konsumenckie zanikają.

Klasycznym przykładem jest kryzys amerykańskiego systemu bankowego na początku lat trzydziestych XX wieku. Azjatycki kryzys walutowy, który rozpoczął się w Tajlandii w 1997 r., kilkadziesiąt lat później wykazał tę samą dynamikę.

Mechanizm jest prosty. Zaufanie to waluta. Kiedy zaufanie się załamuje, pieniądze przestają działać.

Zakres akcji kredytowej banków w finansach przedsiębiorstw

Banki to nie tylko opcja awaryjna. Są siłą napędową finansów komercyjnych w większości gospodarek przemysłowych. Kiedy korporacja poszukuje kapitału, ma do dyspozycji trzy główne dźwignie: pożyczanie, emisję akcji i wykorzystanie zysków zatrzymanych. W Stanach Zjednoczonych obraz jest bardzo wyraźny. Fundusze pochodzące z banków stanowią około dwukrotnie więcej środków, jakie spółki pozyskują poprzez emisję własnych obligacji. Emisja akcji? Przynosi znacznie mniej niż kredyty bankowe.

Przepaść pogłębia się po drugiej stronie Atlantyku. W Niemczech i Japonii kredyty bankowe zajmują jeszcze większą część całkowitego finansowania przedsiębiorstw. Istnieją małe, wyspecjalizowane kanały, takie jak firmy venture capital i fundusze hedgingowe, ale obsługują tylko niewielką część wolumenu.

Nie każdy bank pełni taką samą rolę. Praktyki pożyczkowe różnią się w zależności od specjalizacji. Warunki pożyczki komercyjnej wahają się od kilku tygodni do ponad dziesięciu lat. Obsługują wszystkie rodzaje przedsiębiorstw i stanowią podstawę bankowości komercyjnej na całym świecie. Niektóre banki kładą duży nacisk na finansowanie nieruchomości, koncentrując się na kredytach hipotecznych i liniach kredytowych pod zastaw domu. Inne skupiają się na bezpośrednich pożyczkach konsumenckich, takich jak pożyczki osobiste lub samochodowe. Gracze niszowi zaangażowani są w projekty rolnicze lub budowlane.

Banki nie tylko udzielają kredytów. Trzymają aktywa. Rządowe papiery wartościowe. Obligacje korporacyjne. Wymiana walut. W ich bilansach uwzględniane są środki pieniężne i papiery wartościowe denominowane w jednostkach walut obcych. Ta dywersyfikacja wspiera ich płynność. Oznacza to również, że ich profil ryzyka nie zależy tylko od tego, kto spłaca pożyczkę. Odnosi się to do kondycji całego ekosystemu finansowego, w którym działają.

Jak bankowość ewoluowała od świątyń do złotników

Gdzie zaczął się ten system? Niektórzy historycy uważają, że jego początki sięgają starożytnej Mezopotamii, około 2000 roku p.n.e. mi. W świątyniach, pałacach królewskich i domach prywatnych przechowywano cenne towary, takie jak zboże. Własność została przeniesiona poprzez pisemne pokwitowania. Świątynie babilońskie prowadziły rejestry pożyczek. Dlaczego warto ufać świątyni? Ponieważ był święty. Bogowie obserwowali zawartość. Kradzież uważano za niemożliwą.

Firmy handlowe oferowały wczesne usługi bankowe związane z kupnem i sprzedażą towarów. Te „protobanki” zajmowały się głównie monetami i sztabkami. Ich głównym zadaniem była wymiana walut. Dostarczali monety zagraniczne i krajowe o odpowiedniej masie i próbie. Pełnoprawne banki pojawiły się dopiero w okresie średniowiecza. Organizacje te specjalizowały się w przyjmowaniu depozytów, udzielaniu pożyczek i tworzeniu IOU, które mogłyby być w obiegu jak monety.

W Europie bankierzy kupieccy rozwijali się równolegle. Pomagali handlowcom w dokonywaniu płatności na odległość. Zamiast fizycznie przenosić monety, używali rachunków. Kupcy prowadzili handel międzynarodowy i trzymali aktywa w różnych punktach na szlakach handlowych. Sprzedawca wydał polecenie zapłaty wskazanej osobie za pośrednictwem agenta w innym miejscu. Agent pobierał środki z konta bankiera handlowego. Bankier czerpał zysk z transakcji i wymiany jednej waluty na drugą.

Konstrukcja ta miała lukę prawną. Prawo średniowieczne zabraniało lichwy, czyli pobierania odsetek od pożyczek. Ale wymiana walut niosła ze sobą ryzyko. Zyski z tytułu wahań kursów walut nie były liczone jako odsetki. Bankierzy wykorzystali to na swoją korzyść. Ukrywali pożyczki, udostępniając walutę na odległość, ale opóźniając płatność. Stopę procentową maskowano jako wahania kursu walutowego.

Pierwsze prawdziwe banki europejskie nie zajmowały się handlem towarami ani wekslami. Pracowali ze złotymi i srebrnymi monetami i sztabkami. Powstały, aby rozwiązać praktyczny problem: ryzyko przechowywania i transportu metali szlachetnych. Zajęli się także problemem niskiej jakości dostępnych monet. Ludzie chcieli niezawodnych, jednolitych substytutów.

W Europie kontynentalnej zagraniczni handlarze monetami, czyli „kantory walutowe”, jako pierwsi zaoferowali podstawowe usługi bankowe. W Londynie podobne role pełnili skrybowie i złotnicy. Kantorami byli notariusze. Wiedzieli, kto pożycza, a kto pożycza. Przyprowadzili ich razem. Złotnicy zaczynali od przechowywania pieniędzy i kosztowności w bezpiecznym miejscu. Zajmowali się także handlem kruszcem i dewizą, pozyskiwaniem i sortowaniem monet dla zysku.

Aby przyciągnąć monety do sortowania, złotnicy płacili procent. Ten mały szczegół zmienił wszystko. Zamieniła ich w bankierów depozytowych. Ostatecznie wyparli kantory walutowe. Przejście z depozytariusza na pożyczkodawcę nie było ostrym przełomem. Nastąpiło powolne budowanie zaufania, płynności i zachęt.

Podział Europy: banki giełdowe i banki depozytowe

Bankowość europejska w XVI wieku dzieliła się na dwa różne typy. Jednym z nich jest bank wymiany ; drugi to bank depozytowy. Podział ten jest ważny, ponieważ określa sposób przemieszczania się pieniędzy i tworzenia wartości.

Banki giełdowe, takie jak Bank of Hamburg i Bank of Amsterdam, nie udzielały pożyczek lokalnemu przemysłowi. Ich zadanie było prostsze. Zajmowali się wymianą walut, aby ułatwić handel między narodami. Ich główną funkcją było przekształcanie zdeponowanych kosztowności w pieniądze bankowe. Kupcy potrzebowali waluty, którą można było natychmiast wykorzystać, bez konieczności sprawdzania czystości monety. Bank udzielił takiego zaufania. Za tę usługę pobierana była niewielka opłata. Taki był cały model biznesowy.

Instytucje te nie posiadały własnego kapitału. Nie potrzebowali własnego kapitału, żeby działać. Po prostu przetwarzali transakcje. Pod koniec XIX wieku ten konkretny model w dużej mierze zniknął z areny finansowej.

Inna klasa, banki depozytowe, rozwinęła się inaczej. Instytucje takie jak Bank Anglii, Bank Wenecji, Bank Szwecji, Bank Francji i Bank Niemiec zaczynały od przyjmowania depozytów i udzielania pożyczek. Związali się z handlem i przemysłem swoich krajów. To właśnie ta droga doprowadziła do nowoczesnej bankowości komercyjnej.

Jak depozyty stały się długiem

Wczesna bankowość depozytowa była zasadniczo bezpiecznym magazynem. Przekazałeś monety, przechowali je w bezpiecznym miejscu, zapłaciłeś opłatę. Była to umowa poręczenia, na mocy której bank powierzył Twoją nieruchomość.

Potem wszystko się zmieniło.

We wczesnym okresie nowożytnym funkcja przechowywania ustąpiła miejsca mediacji. Depozyty nie są już tylko magazynem. Stały się długiem. Relacje się zmieniły. Zamiast płacić opłatę za przechowywanie pieniędzy, zacząłeś otrzymywać część dochodu odsetkowego, który bank wygenerował pożyczając Twoje pieniądze. Ta zmiana wymagała prawnego uznania, że ​​zdeponowane monety są zamienne (zamienne). Jedna moneta była wymienna z inną. Ten stan prawny pozwalał na kreację pieniądza bankowego.

• Tłumaczenia rozpoczęły się od ustnych instrukcji dla bankierów.
• Przestrzegano pisemnych instrukcji.
• Zatwierdzanie i dostarczanie pisemnych dowodów wpłaty stało się powszechne.
  *Ostatecznie pisemne instrukcje przekształciły się bezpośrednio w nowoczesne kontrole.

Nie było to tylko udogodnienie administracyjne. To było podstawą ekspansji kredytowej.

Kto właściwie wynalazł banknoty?

Większość ludzi uznaje Bank Anglii za pierwsze szeroko rozpowszechnione zachodnie banknoty. To jest uproszczenie. Stockholms Banco, założony w 1656 r., emitował banknoty dziesiątki lat przed założeniem Banku Anglii w 1694 r. Niektórzy historycy twierdzą, że Casa di San Giorgio w Genui, założony w 1407 r., emitował banknoty, które były rozprowadzane w drodze ponownego indosu, nawet jeśli były wydawane tylko konkretnym osobom.

Azja miała dłuższą przewagę. Chiny udokumentowały użycie pieniądza papierowego już w IX wieku. Kupcy opracowali „latający pieniądz” (feiqian), rodzaj wymiennych rachunków lub poleceń przelewu, które stopniowo przekształcały się w rządowy pieniądz fiducjarny.

Wojna tatarska w XII wieku zmieniła dynamikę. Rząd nadużył nowego instrumentu finansowego. Ten epizod dał Chinom prawo do dwóch rzeczy: pierwszego na świecie papierowego pieniądza i pierwszego znanego na świecie epizodu hiperinflacji.

Powtarzające się epizody hiperinflacji zmusiły chiński rząd do całkowitego zaprzestania emisji papierowej waluty. Zostawili tę kwestię prywatnym bankierom. Pod koniec XIX wieku Chiny miały unikalny system. Nieuregulowane banki lokalne emitowały banknoty papierowe wymienialne na monety miedziane. Wiele źródeł nazywa ten system sukcesem.

Upadł na początku XX wieku. Najpierw podważyły ​​go żądania rządu wobec banków, a następnie decyzja o centralizacji i nacjonalizacji systemu waluty fiducjarnej. Era prywatnych banknotów w Chinach dobiegła końca.

Dlaczego banknoty zmieniły limity kredytowe

Rozwój pieniądza bankowego przyniósł jedną konkretną rzecz: ograniczył przypadki, w których klienci odczuwali potrzebę fizycznej wypłaty gotówki. Kiedy ludzie przestali stale wypłacać gotówkę, banki mogły swobodniej pożyczać.

Doprowadziło to do zastosowania prawa wielkich liczb. Wypłaty zostały skompensowane nowymi depozytami. Nie każdy deponent odebrał gotówkę w tym samym czasie.

Konkurencja rynkowa zahamowała ten proces. Banki nie mogły pożyczać bezmyślnie. Rezerwy gotówkowe odkładali z dwóch powodów:
1. Aby pokryć okresowe wypłaty monet.
2. Do rozliczeń na rachunkach międzybankowych.

Standardową praktyką stało się akceptowanie przez banki czeków wystawionych na rachunki lub weksli wystawionych przez konkurencyjne banki w dobrym stanie. Instrumenty te były rozliczane (rozliczane) w sposób regularny, zazwyczaj codziennie. Kwoty netto do zapłaty zostały przeliczone w monetach lub sztabkach.

Począwszy od końca XVIII w. banki w dużych miastach tworzyły izby rozliczeniowe. Instytucje te zarządzały rozliczeniami i rozrachunkami niebankowych (nierezydentów) środków bankowych. Pozwoliły one na „netowanie” (uzgadnianie) offsetów. Kredyty brutto zostały skompensowane przez obciążenia brutto. Jedynie kwoty netto do zapłaty zostały przeliczone w pieniądzu monetarnym (złoto/srebro).

Izby rozliczeniowe były prekursorami nowoczesnych instytucji, takich jak banki rozliczeniowe, zautomatyzowane izby rozliczeniowe i Bank Rozrachunków Międzynarodowych.

Te innowacje finansowe przyczyniły się do zwiększenia wydajności transakcji. Uzupełniały one proces industrializacji. Ekonomiści, począwszy od szkockiego filozofa Adama Smitha, przypisują bankom kluczową rolę w promowaniu tej industrializacji. Mechanizm był prosty: zmniejszając zapotrzebowanie na fizyczną gotówkę i zapewniając szybsze rozliczenia, banki uwalniały kapitał do wykorzystania produkcyjnego.

Jak banki zamieniają depozyty w pożyczki

Banki działają w oparciu o prosty, ale potężny mechanizm: biorą Twoje pieniądze, dają paragon (depozyt) i pożyczają te pieniądze komuś innemu z zyskiem. Posiadasz roszczenie dotyczące pieniędzy podstawowych, takich jak gotówka lub cyfrowy fiat. Bank jest właścicielem rzeczywistych pieniędzy bazowych lub przynajmniej ich części, która nie jest potrzebna do codziennych wypłat gotówki, i wykorzystuje je do zakupu innych instrumentów finansowych. Różnica między odsetkami, które płacą Tobie, a odsetkami, które płacą im pożyczkobiorcy, napędza ten proces.

Pomyśl o wadze jak o skali dwuszalkowej. Z jednej strony są pasywa: kapitał i depozyty złożone przez Ciebie lub inne osoby w banku. Mogą być własnością korporacji, osób fizycznych, innych banków lub rządów. Niektóre z nich to depozyty na żądanie, co oznacza, że ​​możesz wypłacić gotówkę już dziś. Inne to lokaty terminowe ustalane na określony czas. Po drugiej stronie są aktywa. Obejmuje to rezerwy gotówkowe, zbywalne papiery wartościowe, pożyczki dla klientów (głównie korporacji, ale także kredyty hipoteczne i pożyczki terminowe) oraz majątek fizyczny, taki jak budynki i meble.

Różnica pomiędzy wartością rynkową tych aktywów a wartością księgową pasywów stanowi wartość netto banku. Jeżeli liczba ta stanie się ujemna, bank stanie się niewypłacalny. Nie może dalej funkcjonować bez wsparcia banku centralnego.

Dlaczego rezerwy gotówkowe zapewniają stabilność systemu

Najważniejszym zadaniem banku jest utrzymanie zaufania. Oznacza to, że bank musi posiadać wystarczającą ilość gotówki, aby zapłacić deponentom, gdy o to poproszą. Ale banki nie mogą przechowywać 100% depozytów w gotówce. Gdyby tak było, nie mieliby prawie nic do pożyczenia i cały model by się zawalił.

Banki utrzymują zatem „bezpieczny” wskaźnik gotówki do depozytów. Stosunek ten może zostać określony przez prawo lub praktykę branżową. Jeżeli jest to wymóg prawny, część aktywów zostaje skutecznie zamrożona. Bank nie może przeznaczyć tych pieniędzy na udzielanie kredytów. Aby zapewnić bankom pewną elastyczność, organy regulacyjne często ustalają wymagane wskaźniki w oparciu o średni poziom rezerw gotówkowych w ciągu tygodnia lub miesiąca, zamiast sprawdzać je codziennie. Umożliwia to bankom okresowe odwoływanie się do rezerw, jeśli ich stan środków pieniężnych oscyluje wokół średniej.

Ryzyko kryzysu bankowego (run na bank)

Oto paskudna matematyka: jeśli bank nie będzie utrzymywał 100% swoich depozytów na żądanie w gotówce, nie będzie w stanie zadowolić każdego deponenta, jeśli wszyscy przyjdą i zażądają pieniędzy w tym samym czasie. Historycznie rzecz biorąc, nie miało to miejsca na masową skalę, ponieważ społeczeństwo ma tendencję do zaufania, że ​​jego pieniądze są bezpieczne. Zostawiają nadwyżkę środków na depozycie, mając pewność, że będą mieli do nich dostęp w razie potrzeby.

Ale zaufanie jest kruche. Są chwile, kiedy nieoczekiwane zapotrzebowanie na gotówkę gwałtownie wzrasta. Być może krążą plotki. Być może duży kredytobiorca nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań. W takich scenariuszach bank musi polegać na płynności. Oznacza to, że część ich aktywów musi być utrzymywana w formie, którą można szybko zamienić na gotówkę bez znaczących strat. Jeśli nie będą w stanie tego zrobić, grozi im niewypłacalność. System opiera się na milczącym założeniu, że nie wszyscy będą potrzebować gotówki tego samego wtorkowego popołudnia. Kiedy to założenie się załamie, bank będzie potrzebował wsparcia banku centralnego, aby utrzymać się na rynku.

Jak banki przetrwają, gdy depozyty są wycofywane przed spłatą pożyczek

Podstawowy problem każdego banku komercyjnego jest prosty: trzymasz pieniądze należące do kogoś innego i ta osoba może dzisiaj zażądać ich zwrotu. Twoje aktywa? Są zamrożone. Pożyczka udzielona wczoraj może nie zostać spłacona przez pięć lat. Portfel obligacji może nie osiągnąć terminu zapadalności przez dziesięć lat. Jeśli deponenci zaczną wycofywać pieniądze szybciej niż termin zapadalności kredytów, bank wpada w kłopoty, nawet jeśli jest to opłacalne.

Dlatego banki nie wymagają wcześniejszej spłaty każdego kredytu, gdy tylko nastąpi szczyt wypłat. Panika jest zaraźliwa. Jeśli bank zacznie zmuszać kredytobiorców do natychmiastowej spłaty, sygnalizuje to trudności finansowe. Zaufanie wyparowuje. Następuje ucieczka inwestorów. Dlatego banki utrzymują rezerwy gotówkowe. Posiadają płynne aktywa. Mają powiązania z bankiem centralnym, często nazywanym pożyczkodawcą ostatniej instancji. W wielu jurysdykcjach organy regulacyjne wymagają minimalnego wskaźnika aktywów płynnych. To jest podłoga, a nie rekomendacja.

Inwestycje zajmują niższą pozycję w hierarchii płynności niż instrumenty rynku pieniężnego. Portfel akcji to nie gotówka. Obligacja długoterminowa nie jest gotówką. Ale nie musisz mieć wszystkiego w gotówce. Potrzebujesz stałego przepływu. Mieszając inwestycje długoterminowe i krótkoterminowe, banki zapewniają, że pewna część ich portfela jest zawsze w fazie zapadalności. Ta regularna spłata tworzy rezerwę wtórną. Nie jest tak szybki jak gotówka w skarbcu, ale jest niezawodny.

Dlaczego „zaciąganie pożyczek krótkoterminowych i udzielanie pożyczek długoterminowych” stwarza ryzyko strukturalne

Taka struktura wymusza na bankach działanie według określonej zasady: pożyczać na krótki okres i udzielać kredytów na długoterminowo.

Depozyty to zobowiązania dłużne bez ustalonego terminu ważności. Możesz wypłacić pieniądze w dowolnym momencie. Pożyczki to zobowiązania dłużne o określonym terminie zapadalności. Bank zasadniczo przyjmuje elastyczne, natychmiastowe zobowiązania i wymienia je na sztywne, odroczone.

To niedopasowanie stanowi ryzyko płynności. Nie stanowi to ryzyka niewypłacalności. Bank może być wypłacalny. Może mieć więcej aktywów niż pasywów na papierze. Jeżeli jednak nie jest w stanie dzisiaj zapewnić środków pieniężnych w celu zaspokojenia popytu, oznacza to porażkę. Różnica między zapadalnością Twoich zobowiązań a zapadalnością Twoich aktywów to strefa niebezpieczna.

Dostosowanie portfela aktywów do zarządzania przepływami pieniężnymi

Menedżerowie zarządzają tym ryzykiem poprzez korygowanie strony aktywów w bilansie. Nie kontrolują strony pasywnej. Liczba depozytów zależy od klientów, a nie od głównego zarządzającego ryzykiem. Zatem dźwignią, jaką dysponują, jest portfel.

Cel jest prosty, ale ograniczony. Maksymalizuj dochód odsetkowy. Utrzymuj ryzyko w akceptowalnych granicach. Trzymaj wystarczającą ilość gotówki do regularnych wypłat i spełnienia wymagań dotyczących rezerwy ustawowej. Następnie rozpakuj resztę.

Standardowym rozwiązaniem są tutaj krótkoterminowe pożyczki komercyjne. Dlaczego? Ponieważ są przedłużone. Jeśli masz książkę z 30-dniowymi kredytami, część z nich wygasa każdego dnia. Jeśli nastąpi nagły wzrost liczby wypłat, po prostu nie odnawiasz wygasających pożyczek. Pieniądze zostają w banku. Klient, który chciał odejść, dostaje swoje pieniądze. Kredytobiorca, który chciał odnowić, zostaje odrzucony. Bank przeżywa szok, nie sprzedając aktywów z dyskontem.

Doktryna prawdziwych rachunków i dlaczego się nie powiodła

Pierwsi bankierzy trzymali się krótkoterminowych kredytów komercyjnych. Miało to sens, biorąc pod uwagę dostępne narzędzia. Jednak praktyka ta zamarzła w teorii: doktrynie prawdziwych rachunków.

Teoria głosiła, że ​​banki nie mogłyby nadmiernie się rozwijać ani powodować inflacji, gdyby dyskontowały jedynie „prawdziwe” rachunki komercyjne. Były to weksle własne reprezentujące towary w produkcji. Logika była taka, że ​​skoro bony były poparte prawdziwymi towarami, podaż pieniądza pozostawała powiązana z rzeczywistą działalnością gospodarczą.

Wada była śmiertelna. W doktrynie wielkość emitowanych bonów uznawana była za niezależną od polityki bankowej. Zignorowała fakt, że banki ustalają stopy dyskontowe. Jeśli banki obniżą stopy procentowe, aby pobudzić akcję kredytową, wolumen kredytów wzrośnie. Zwiększa się ilość pieniądza bankowego. Ceny rosną. Wraz ze wzrostem cen wzrasta wartość nominalna „prawdziwych banknotów”. Otrzymujesz inflację, która trwa w nieskończoność, nawet przy ścisłym przestrzeganiu zasady prawdziwych rachunków.

W teorii zmienną endogeniczną traktowano jako egzogeniczną. Pomyliła objaw z przyczyną.

Odejdź od wyłącznie pożyczek krótkoterminowych

Pod koniec XIX wieku większość bankierów porzuciła rygorystyczne podejście oparte wyłącznie na pożyczkach krótkoterminowych. Dlaczego? Zmieniły się dwie rzeczy.

Po pierwsze, wzrosła przejrzystość rynków długoterminowych papierów wartościowych. Po drugie, wzrosła efektywność kupna i sprzedaży tych papierów wartościowych. Bankowi łatwiej jest znaleźć nabywcę na długoterminową obligację, jeśli potrzebuje gotówki. Rynek tych aktywów pogłębił się.

Banki zaczęły także aktywnie wykorzystywać aktywa rynku pieniężnego, w szczególności bony skarbowe. Instrumenty te charakteryzują się krótkimi terminami zapadalności i dużą płynnością rynku. Stanowią preferowane zabezpieczenie kredytów banku centralnego. Oferują optymalną równowagę: zyski są nieco wyższe niż gotówka w magazynie, przy prawie takiej samej płynności.

Jak niemieckie i amerykańskie banki radzą sobie z długoterminowymi kredytami przemysłowymi

Nie w każdym kraju rozwiązano ten problem w ten sam sposób.

W Niemczech banki komercyjne udzielają długoterminowych kredytów dla przemysłu. Pożyczki te nie ulegają samolikwidacji. Nie jest łatwo je sprzedać na rynku. Aby zarządzać ryzykiem płynności, niemieckie banki utrzymują wysoki poziom kapitału. Posiadają konserwatywnie wycenione udziały w spółkach, które finansują. Opierają się również na zobowiązaniach długoterminowych, takich jak depozyty terminowe i niezabezpieczonych długach, takich jak obligacje. Strukturę charakteryzuje wysoki udział kapitału własnego oraz finansowanie długoterminowe.

W Stanach Zjednoczonych i Japonii model jest inny. Długoterminowe finansowanie przedsiębiorstw zapewniają wyspecjalizowane instytucje. Ryzyko to ponoszą banki inwestycyjne i ubezpieczyciele papierów wartościowych, a nie tradycyjne banki komercyjne. Bank komercyjny w dalszym ciągu koncentruje się na zarządzaniu płynnością krótkoterminową i depozytami. Podział jest wyraźniejszy. Ryzyko przydzielane jest instytucji najlepiej przystosowanej do jego ograniczenia.

Mechanizm w obu przypadkach jest taki sam: porównaj okres finansowania z okresem aktywów. Jeśli pożyczasz na długoterminowo, musisz finansować długoterminowo. Jeśli finansujesz na krótki okres, musisz pożyczać na krótki okres. Doktryna prawdziwych rachunków próbowała to zignorować. To nie zadziałało.

Jak banki przestały czekać na depozyty

Stare podejście do prowadzenia banku zakładało jedno: Twoje zobowiązania są stabilne i nie możesz ich sprzedać. Twoje środki pochodziły od lokalnych inwestorów. Jeśli lokalny rynek się skurczył, Twoja zdolność kredytowa również się skurczyła. Nie mogłeś tego naprawić. Po prostu czekałeś.

Zmieniło się to w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku. Stopy procentowe w USA wzrosły. Przepisy ograniczały odsetki, jakie banki mogły płacić od depozytów. Banki nie były w stanie pozyskać wystarczającej ilości gotówki normalnymi kanałami. Wykazali się więc kreatywnością.

Zaczęli kupować pieniądze bezpośrednio.

Niezbędne stały się dwa narzędzia:
– Repo (umowy odkupu). Sprzedajesz teraz papiery wartościowe i zgadzasz się je odkupić później po ustalonej cenie. Natychmiastowa płynność.
– Zbywalne Certyfikaty Depozytowe (CD). Można nimi było handlować na rynku wtórnym. Nie są już tylko statycznymi jednostkami IOU.

To były narodziny zarządzania zaangażowaniem. Banki nie czekały już na napływ środków kropla po kropli. Aktywnie je kupowali. Nagle mogli zawierać zyskowne transakcje kredytowe, nawet jeśli ich baza depozytowa była niewielka. Podejście to sprawdziło się tak dobrze w USA, że szybko rozprzestrzeniło się na Kanadę, Wielką Brytanię i ostatecznie wszędzie indziej.

Dlaczego zarządzanie ryzykiem zastąpiło proste śledzenie zasobów

Zarządzanie zobowiązaniami to duży krok naprzód. Dotyczyło to jednak tylko jednej strony bilansu. Nowoczesna bankowość potrzebuje jednolitego spojrzenia na sytuację.

Zarządzanie ryzykiem wchodzi w grę.

Podejście to postrzega bank nie jako stos aktywów czy stos pasywów, ale jako zbiór ryzyk. Celem nie jest maksymalizacja rentowności za wszelką cenę. Polega na ustaleniu „akceptowalnego poziomu” narażenia. Menedżerowie muszą obliczyć całkowitą ekspozycję, a następnie dostosować portfel, aby osiągnąć dwa cele: utrzymać ryzyko w granicach i maksymalizować wartość dla akcjonariuszy w ramach tych limitów.

To chodzenie po linie.

Istnieje wiele zagrożeń:
1. Ryzyko kredytowe : Kredytobiorcy nie wywiązują się ze swoich zobowiązań.
2. Ryzyko stopy procentowej : Stopy rosną, zmniejszając koszt długoterminowych kredytów o stałym oprocentowaniu.
3. Ryzyko rynkowe : Straty z tytułu obrotu aktywami i pasywami.
4. Ryzyko walutowe : Waluta używana przy udzielaniu kredytów gwałtownie traci na wartości.
5. Ryzyko suwerenne : Rząd nie spłaca swoich długów.
6. Ryzyko płynności : Brak możliwości szybkiej sprzedaży aktywów w celu pokrycia zobowiązań.

Celem nie jest całkowite uniknięcie tych zagrożeń. To niemożliwe i szczerze mówiąc nudne. Celem jest optymalizacja ich. Mieszasz i dopasowujesz aktywa. Używasz instrumentów, których bankierzy zwykli unikać: kontraktów forward, futures, opcji i innych instrumentów pochodnych.

Instrumenty pochodne wydają się przerażające. Są złożone. Ale działają jak żywopłot.

Załóżmy, że bank posiada obligacje. Stopy procentowe mogą wzrosnąć w ciągu najbliższych trzech miesięcy, co spowoduje spadek cen obligacji. Aby się przed tym zabezpieczyć, menadżer kupuje trzymiesięczny kontrakt forward. Zasadniczo blokuje cenę sprzedaży tych obligacji w ciągu trzech miesięcy. Lub otwiera krótką pozycję w kontraktach terminowych na obligacje. Jeżeli stopy wzrosną, strata na portfelu obligacji zostanie zrekompensowana zyskiem na instrumencie pochodnym. Oczekiwany zwrot nie ulega zmianie. Rozproszenie się zmienia. Rzeczywista rentowność pozostaje bliższa prognozie.

Które narzędzia faktycznie mierzą ryzyko bankowe

Aby to zadziałało, potrzebne są liczby. Najpopularniejszym wskaźnikiem jest **Wartość zagrożona (VaR).

VaR szacuje maksymalną prawdopodobną stratę portfela w danym okresie, zwykle około 100 dni. Podaje konkretną liczbę, według której można zarządzać ryzykiem.

VaR ma jednak słabe punkty.

Ma tendencję do ignorowania zdarzeń o niskim prawdopodobieństwie, ale o dużym wpływie. Zamach bombowy na Bank Centralny Sri Lanki w 1996 r.? VaR tego nie przewidywał. Ataki z 11 września 2001 r.? Nie było ich w modelu. To są ryzyko ogona. Nie mieszczą się one w normach statystycznych.

Istnieje jeszcze jedno niebezpieczeństwo: sam żywopłot staje się problemem.

Jeśli wybierzesz niewłaściwe instrumenty pochodne lub nie będziesz ich uważnie monitorować, zamienią się one z tarcz w pasywa. JPMorgan Chase boleśnie odrobił tę lekcję w 2012 roku. Stracił ponad 3 miliardy dolarów na transakcjach kredytowymi instrumentami pochodnymi. Żywopłot był katastrofą.

Dlatego nie można rezygnować z tradycyjnych narzędzi. Wymogi kapitałowe są nadal ważne. Nie można polegać wyłącznie na VaR i złożonych instrumentach pochodnych. Potrzebujemy starych, dobrych rezerw. Zarządzanie ryzykiem ma potężną moc, ale nie jest kryształową kulą. Stanowią one ramy dla zawierania zakładów rozliczeniowych, a nie gwarancję bezpieczeństwa.

Kapitał banku: Amortyzacja, zanim deponenci poczują ból

Kiedy portfele kredytowe ulegają pogorszeniu (tzn. ulegają degradacji), a aktywa tracą na wartości, szkody nie dotykają inwestorów od razu. Nie od razu. Akcjonariusze uderzają pierwsi. Jako pozostali pretendenci właściciele kapitału pokrywają początkowe straty wynikające ze złych kredytów lub nieudanych inwestycji. Ich kapitał pełni rolę bufora. Dopiero gdy straty te staną się tak duże, że całkowicie zniszczą kapitał banku, niewypłacalność stanie się rzeczywistością. W tym momencie bank zostaje zamknięty, aktywa są likwidowane, a deponenci otrzymują proporcjonalne udziały w tym, co pozostało.

Jeśli Twoje depozyty nie są ubezpieczone przez agencję rządową, ten bufor kapitałowy jest Twoją jedyną prawdziwą ochroną. Bez tego upadek banku oznacza, że ​​o okruchy będziesz konkurować z innymi pożyczkodawcami.

Jak umowy bazylejskie zmieniły wymogi kapitałowe

Ponieważ ubezpieczenie depozytów i ukryte rządowe pakiety ratunkowe mogą zmniejszyć motywację banków do utrzymywania dodatkowego kapitału, wkroczyły organy regulacyjne, aby egzekwować ochronę kapitału. Obowiązują tutaj ramy Porozumień Bazylejskich.

• Bazylea I (1988) ustaliła docelowy stosunek kapitału do aktywów na poziomie 8 procent. Zastosowano wagę ryzyka, przy czym rządowe papiery wartościowe były obciążone ryzykiem utraty wagi wynoszącym zero, podczas gdy w przypadku niektórych obligacji korporacyjnych ryzyko straty wynosiło jeden.
• Bazylea II (2004) wyjaśniła te wzory.
• Bazylea III (2010) pojawił się po kryzysie lat 2008–2009. Zwiększyła wymogi kapitałowe i dodała mechanizmy ochronne, które będą wdrażane stopniowo do początku 2019 roku.

Te zasady to nie tylko papier. Określają, jakie ryzyko bank może realistycznie zaakceptować, zanim zainterweniują organy regulacyjne.

Dlaczego deregulacja nie powiodła się po 2008 roku

Od dziesięcioleci w krajach rozwiniętych panuje tendencja do ograniczania regulacji. W Stanach Zjednoczonych rygorystyczne ograniczenia wprowadzono w latach trzydziestych XX wieku w wyniku Wielkiego Kryzysu. Banki zostały zamknięte i tylko te uznane za wypłacalne mogły zostać ponownie otwarte. Pod koniec XX wieku większość uważała, że ​​taki całkowity upadek jest mało prawdopodobny.

Potem nastąpił rok 2008.

Spadła wartość papierów wartościowych zabezpieczonych hipoteką. Wynikający z tego kryzys wywołał najgorszą recesję w Stanach Zjednoczonych od czasu Wielkiego Kryzysu. Reakcja? Częściowe przywrócenie starych zasad i nowych ograniczeń w obrocie instrumentami pochodnymi. Założenie, że „u nas to się nie dzieje” umarło wraz z bańką na rynku nieruchomości.

Powolna śmierć barier w sektorze bankowym

Historycznie rzecz biorąc, bankowość była klubem ekskluzywnym. Specjalne licencje ograniczonego wejścia. Banki zagraniczne często były całkowicie wykluczane, aby odizolować przemysł krajowy.

W USA głównym murem stała się Ustawa Glassa-Steagalla z 1933 roku. Zakazał bankowości międzystanowej i nie pozwolił bankom angażować się w papiery wartościowe ani ubezpieczenia. Deklarowanym celem było zapobieganie awariom. Rzeczywisty kierowca w wielu stanach? Lokalni bankierzy, którzy wykorzystali politykę do tworzenia monopoli geograficznych i eliminowania konkurentów.

Ta ściana nie runęła z dnia na dzień. Zerodowała.

Firmy inwestycyjne i firmy ubezpieczeniowe rozpoczęły sprzedaż płynnych instrumentów, które mogłyby pełnić funkcję rachunków rozliczeniowych. Banki utraciły monopol na rynkach lokalnych. Ustawa o deregulacji instytucji depozytowych i kontroli walut z 1980 r. miała na celu wyrównanie szans poprzez dążenie do wyrównania kosztów kontroli monetarnej i wyeliminowania barier dla konkurencji.

Wtedy otworzyły się drzwi prawne:

• 1994: Ustawa Riegle-Neala legalizowała otwieranie oddziałów międzystanowych.
• 1999: Ustawa Gramma-Leacha-Blaleya uchyliła główne ograniczenia ustawy Glassa-Steagalla.

Bankom, domom maklerskim i ubezpieczycielom wreszcie udało się zjednoczyć. W rezultacie powstała „megakorporacja”, struktura, która nie istniała na starych zasadach. Podział między udzielaniem pożyczek a podejmowaniem ryzyka nie jest już twardą linią. To jest widmo. Zmienia także sposób, w jaki oceniasz siłę każdej instytucji finansowej, z którą prowadzisz interesy.

Jak górne limity stóp procentowych i islamski sektor finansowy radzą sobie z kosztami pożyczek

Regulowanie wysokości kwoty, jaką bank może obciążyć Cię kosztem, nie jest nową historią. Jest to jedna z najstarszych dźwigni wykorzystanych przez rządy i władze religijne.

Przez wieki nauka chrześcijańska nazywała pobieranie odsetek lichwą. Kredytodawcy nie mogą pobierać dodatkowych opłat za pożyczenie pieniędzy, chyba że udowodnią, że pożyczka była ryzykowna lub że stracili możliwość dokonania lepszej inwestycji. Dziura w systemie? Kursy wymiany. Można pożyczyć pieniądze w jednej walucie i zwrócić je w innej po sztucznie zawyżonym oprocentowaniu. Możesz też zaprojektować transakcję jako sprzedaż udziałów w inwestycji, po której następuje odkup, naśladując nowoczesne umowy odkupu.

Termin „lichwa” ostatecznie stracił na znaczeniu religijnym. Przestało oznaczać „dowolny procent” i zaczęło oznaczać „nadmierny procent”.

Islamski sektor finansowy poszedł inną drogą. Prawo szariatu zabrania wyraźnego naliczania odsetek (riba). Zamiast tego banki i deponenci dzielą własność przedsiębiorstwa pożyczkobiorcy. Jest to umowa o podziale zysków i strat. Jeśli biznes zakończy się sukcesem, bank otrzyma swój udział. Jeśli to się nie uda, bank poniesie stratę.

Model ten sprawdzał się przez długi czas. Potem nadeszły lata 60. XX wieku. Nominalne stopy procentowe w wielu krajach na całym świecie gwałtownie wzrosły powyżej 20 procent. Zachodnie banki mogłyby natychmiast dostosować warunki udzielania kredytów do warunków rynkowych. Banki islamskie, związane stałymi strukturami podziału zysków, miały trudności z przystosowaniem się. Groziło im całkowite wypchnięcie z rynku.

Dochody z ropy naftowej zmieniły sytuację. Popyt na bankowość islamską dramatycznie wzrósł. Na początku XXI wieku na całym świecie działały setki takich instytucji, które rocznie przetwarzały transakcje warte setki miliardów dolarów. Aby zdobyć ten rynek, niektóre duże zachodnie międzynarodowe banki oferują obecnie usługi zgodne z prawem islamskim.

Poza światem muzułmańskim rygorystyczne górne limity stóp procentowych kredytów były mniej powszechne. Dlaczego? Rynki lepiej niż organy regulacyjne oceniają ryzyko. Kredyt hipoteczny dla działającej firmy wygląda zupełnie inaczej niż kredyt dla spekulacyjnego startupu. Ustalenie jednej maksymalnej stawki w obu przypadkach jest trudne do zaprojektowania i prawie niemożliwe do sprawiedliwego wdrożenia. W XXI wieku większość krajów przestała regulować oprocentowanie depozytów.

Dlaczego banki powinny utrzymywać rezerwy gotówkowe i jak wpływa to na Twoje oszczędności

Minimalne rezerwy gotówkowe stanowią podstawę tradycyjnych regulacji bankowych. Zasada jest prosta: trzymaj pod ręką określony procent depozytów pieniężnych bazowych (kredyty banku centralnego i gotówka fizyczna).

Uzasadnienie jest dwojakie. Po pierwsze, chroni bank przed ryzykiem płynności. Jeśli zbyt wielu klientów próbuje wypłacić pieniądze w tym samym czasie, bank potrzebuje gotówki, a nie tylko aktywów papierowych. Po drugie, pomaga bankom centralnym kontrolować podaż pieniądza. Ustalając ilość pieniądza bazowego, banki centralne mogą kontrolować relację pomiędzy tym pieniądzem bazowym a szerzej rozumianym „pieniądzem bankowym” krążącym w gospodarce.

Istnieje trzeci, mniej widoczny cel: dochody rządowe.

Kiedy banki są zmuszone do utrzymywania rezerw gotówkowych, nie są w stanie pożyczyć każdego zdeponowanego dolara. Zmniejsza to ogólny popyt na pieniądz bazowy. Banki centralne zazwyczaj pokrywają swoje zobowiązania rządowymi papierami wartościowymi. Zatem gdy wzrasta popyt na rezerwy, rośnie wraz z nim popyt na obligacje rządowe.

Skąd pochodzą te pieniądze? Z Twoich oszczędności.

Im wyższa rezerwa minimalna, tym więcej Twoich oszczędności faktycznie trafia do sektora publicznego. Od razu czujesz to tłumaczenie. Twój dochód odsetkowy netto od depozytów maleje. Bank nie może pożyczyć Ci pieniędzy na wysoki procent, więc płaci Ci mniej.

Niektórzy ekonomiści twierdzą, że cały ten mechanizm jest wadliwy. Twierdzą, że rezerwy obowiązkowe nie są konieczne do skutecznej kontroli monetarnej. Co więcej, sugerują, że zasady te mogą być samobójcze. Jeżeli wymóg jest rygorystyczny, bank borykający się z niedoborami płynności może odmówić wykorzystania własnych rezerw, ponieważ naruszałoby to próg minimalny. Przepis mający na celu ochronę stabilności mógłby w rzeczywistości wepchnąć bank w kryzys.

Standardy kapitałowe i Umowy Bazylejskie

Rezerwy chronią przed ucieczką inwestorów. Kapitał chroni przed złymi pożyczkami.

Kapitał banku jest buforem zapewniającym bezpieczeństwo deponentom. Akcjonariusze są „wierzycielami pozostałymi”. Jeśli bank nie będzie w stanie wywiązać się ze swoich zobowiązań wobec deponentów, w pierwszej kolejności stracą kapitał akcjonariusze. To jest kompromis. Otrzymujesz ubezpieczenie; podejmują ryzyko.

Aby mieć pewność, że bufor będzie wystarczająco gruby, organy regulacyjne ustalają minimalne standardy kapitałowe. Nie są uniwersalne. Stosują wskaźniki kapitału do aktywów, które różnią się w zależności od konkretnego ryzyka, jakie ponosi bank. Bank posiadający portfel obligacji rządowych niskiego ryzyka wymaga mniejszego kapitału niż bank posiadający komercyjne kredyty hipoteczne wysokiego ryzyka.

Najbardziej znaczącą podstawą tego jest seria Porozumień Bazylejskich. Te umowy międzynarodowe wyznaczają punkt odniesienia dla wielkości kapitału, jaki banki muszą posiadać w stosunku do swoich aktywów ważonych ryzykiem. Stanowią światowy standard utrzymania wypłacalności systemu bankowego nawet wtedy, gdy poszczególne instytucje podejmują złe decyzje kredytowe.

Nacjonalizacja banków: kiedy państwo bierze ster w swoje ręce

Własność rządowa to nie tylko przypis historyczny. Niektóre rządy całkowicie omijają regulacje i same zarządzają bankami. Karol Marks i Władimir Lenin opowiadali się za utworzeniem jednego banku monopolistycznego w celu scentralizowania akcji kredytowej. Kiedy bolszewicy przejęli władzę w Rosji w 1917 r., nacjonalizacja banków komercyjnych była jednym z ich pierwszych kroków. Wynik? Kraj bez funkcjonującego systemu monetarnego.

Obecnie znacjonalizowane banki można znaleźć w gospodarkach mieszanych, zwłaszcza w krajach mniej rozwiniętych. Tam często istnieją obok banków prywatnych. Argument za ich utrzymaniem jest prosty: znacjonalizowane banki uważane są za podstawowe paliwo wzrostu gospodarczego w krajach rozwijających się.

Czy one działają? Z reguły nie.

Wskaźniki efektywności w gospodarkach socjalistycznych i częściowo socjalistycznych są generalnie niskie. Dlaczego? Żadnych zachęt. Bez zaangażowania w efektywność instytucje te pozostają w tyle. Wskaźniki zaległości w spłacaniu kredytów często gwałtownie rosną, głównie dlatego, że rządy udzielają pożyczek przedsiębiorstwom, które są już niewypłacalne.

Typowy profil znacjonalizowanego banku to przeludnienie, powolna obsługa kredytobiorców i nierentowność.

Bank of India jest wyjątkiem.

Choć wiele banków państwowych w Azji Południowej boryka się z trudnościami, niektóre osiągają wyniki porównywalne z bankami prywatnymi. W szczególności Bank of India jest uznawany za wysoki poziom zadowolenia klientów. To dowodzi, że model może się sprawdzić, ale jest to wyjątek, a nie reguła.

Ubezpieczenie depozytów: zapobieganie panice zanim się ona zacznie

Większość krajów wymaga od banków udziału w federalnym programie ubezpieczeniowym. Celem jest ochrona posiadaczy depozytów przed stratami w przypadku upadłości banku.

Powszechnie uważa się, że ubezpieczenie depozytów chroni osoby fizyczne, zwłaszcza osoby oszczędzające na małych sumach. To prawda. Ale głębszy cel ma charakter systemowy. Chroni system bankowy i płatniczy całego kraju, zapobiegając kosztownym panikom bankowym.

Tak działa infekcja.

Negatywne wiadomości lub plotki na temat jednego banku mogą spowodować wypłaty. Jeśli te depozyty nie są ubezpieczone, posiadacze wyjmują wszystko. Zadaje to poważny cios bankowi znajdującemu się w trudnej sytuacji. Ale szkody się rozprzestrzeniają. Inni deponenci, niepewni kondycji swojego banku, również zaczynają wycofywać środki ze zdrowych instytucji. Strach jest zaraźliwy.

W tym miejscu matematyka zawodzi. Banki utrzymują rezerwy gotówkowe, które stanowią jedynie niewielką część ich depozytów na żądanie. Nie trzymają każdego dolara w gotówce. W przypadku ogólnosystemowej paniki inwestorzy natychmiast żądają gotówki. System nie może wypłacić pieniędzy.

Rezultatem są nie tylko straty indywidualne. To jest całkowity upadek. Płatności ustają. Przepływy kredytowe wysychają. Gospodarka się podnosi.

Ubezpieczenie depozytów eliminuje zachętę do paniki.

Jeśli depozyty są w pełni ubezpieczone (lub ubezpieczone do pewnego limitu), deponenci wiedzą, że ich pieniądze i obiecane odsetki są bezpieczne, nawet jeśli bank zbankrutuje. Nie mają powodu do paniki.

Co się stanie, gdy ubezpieczony bank stanie się niewypłacalny?

Rzadko staje się widowiskiem publicznym. Bank może zostać po cichu sprzedany zdrowemu konkurentowi. Albo zamyka i ulega likwidacji. Czasami agencja ubezpieczeniowa tymczasowo przejmuje zarządzanie operacyjne. Proces ten został zaprojektowany tak, aby był niewidoczny dla przeciętnego oszczędzającego.

Mechanizm jest prosty: zagwarantuj kapitał, a zabijesz panikę.

Dlaczego istnieje ubezpieczenie depozytów: panika bankowa 1933 r

Stany próbowały pierwsze. Większość z nich poniosła porażkę. Dlaczego? Ponieważ banki przyjmujące fundusze podejmowały lekkomyślne ryzyko. Koncepcja krajowej siatki bezpieczeństwa tak naprawdę zakorzeniła się dopiero, gdy Wielki Kryzys złamał system. Kiedy setki banków zaczęły upadać, wyborcy chcieli zarówno ochrony, jak i reform.

Ale tutaj polityka się zagmatwała. Administracja Roosevelta chciała bankowości uniwersalnej (krajowej sieci oddziałów). Argumentowali, że doprowadzi to do konsolidacji branży, wyeliminowania małych, słabo zdywersyfikowanych jednostek i ustabilizowania sektora. Małe banki stawiały opór. Nienawidzili pomysłu przejęcia przez gigantów. Wielkie banki były podzielone, ale zwyciężył sprzeciw banków jednostkowych. Oddział krajowy został zablokowany. Zamiast tego ustawa bankowa z 1933 r. stała się kompromisem. Stworzył FDIC (Federalną Korporację Ubezpieczeń Depozytów).

Początkowo zakres ubezpieczenia był ograniczony do 5000 dolarów na deponenta. Dziś ta liczba wydaje się niewielka. Z biegiem czasu kwota ta rosła, osiągając w 2010 roku kwotę 250 000 dolarów dla oprocentowanych rachunków.

Czym różni się ubezpieczenie depozytów na całym świecie

USA nie były same. Ubezpieczanie depozytów stało się standardem na całym świecie, ale szczegóły są bardzo zróżnicowane. Niektóre kraje pokrywają tylko kilkaset dolarów. Inne gwarantują prawie 100% depozytów. W 1994 r. Unia Europejska ujednoliciła swój system w ramach jednolitego rynku bankowego.

W USA zasady uległy ponownej zmianie wraz z uchwaleniem w 2010 r. ustawy Dod-Franka o reformie Wall Street i ochronie konsumentów. Nieoprocentowane rachunki transakcyjne zostały objęte pełnym ubezpieczeniem. Jeśli trzymasz pieniądze na rachunku bieżącym, który umożliwia nieograniczone wypłaty, jest ono w pełni ubezpieczone. Brak ograniczeń ilościowych.

Problem pokusy nadużycia

Oto haczyk. Ubezpieczanie depozytów może faktycznie podważyć dyscyplinę rynkową. Pomyśl o tym. Jeśli Twoje pieniądze są bezpieczne niezależnie od tego, jak ryzykowny jest bank, dlaczego warto dbać o bezpieczeństwo?

Inwestorzy przestają sprawdzać ryzyko. Po prostu gonią za jak najwyższą stopą procentową. Banki o tym wiedzą. Aby przyciągnąć takich klientów, banki zaczynają płacić wyższe stawki. Aby zapłacić te stawki, muszą przeznaczyć te pieniądze na bardziej ryzykowne inwestycje. Wyższe zyski wymagają większego ryzyka.

Jeśli inwestorzy ponoszą niewielkie ryzyko lub nie ponoszą go wcale, całkowicie ignorują względy bezpieczeństwa.

Tworzy to pętlę sprzężenia zwrotnego. Banki podejmują coraz większe ryzyko, chcąc pozostać konkurencyjnymi. Jeżeli zakłady się nie powiodą, straty mogą być tak ogromne, że doprowadziłyby do bankructwa samego funduszu ubezpieczeniowego. FDIC zbankrutował podczas kryzysu oszczędnościowo-kredytowego w latach 80-tych. Kto zapłacił rachunki? Całkowite wpływy podatkowe. System nie tylko chronił inwestora, ale także przeniósł ostateczne ryzyko na podatnika.

Czym właściwie zajmują się banki centralne

Banki centralne z tobą nie współpracują. Współpracują z bankami komercyjnymi i często z rządem. Są źródłem waluty fiducjarnej. W większości krajów są one jedyną organizacją, która może emitować pieniądze papierowe. Monopol ten generuje dochód zwany senioratem. Termin pochodzi od średniowiecznych panów francuskich, którzy mieli przywilej bicia własnych monet.

Ich praca jest ciężka. Pierwszą rolą jest zapobieganie kryzysom bankowym. Jeśli bankowi grozi upadek z powodu nietypowych strat w rezerwach, wkracza bank centralny, aby zapewnić gotówkę.

Ponadto zarządzają krajową podażą pieniądza. Pośrednio ma to na celu ustabilizowanie cen, stóp procentowych i kursów walut. Regulują banki komercyjne i działają jako agent fiskalny rządu, często poprzez zakup rządowych papierów wartościowych.

Dlaczego Tawla de Canwy upadło i czego nauczyło to średniowieczne targi

Średniowieczne banki państwowe wyznaczały wzór dla współczesnej bankowości centralnej. Tavla de Canvy w Barcelonie, założona w 1401 roku, zarządzała depozytami miejskimi i prywatnymi, finansując wydatki wojskowe rządu poprzez płacenie podatków i emisję obligacji. Działała według ścisłych zasad: zabroniono udzielania pożyczek organizacjom zewnętrznym. Ograniczenie to zapewniało jej stabilność aż do lat sześćdziesiątych XIV wieku, kiedy nadmierny popyt na kredyt zmusił instytucję do zawieszenia wymienialności swoich depozytów. Decyzja ta doprowadziła do likwidacji i reorganizacji. Lekcja na temat tego, jak kryzys płynności może zakłócić nawet dobrze zorganizowane systemy pożyczek publicznych.

Jak konserwatywna polityka kredytowa uratowała Amsterdam Exchange Bank

Amsterdam Exchange Bank przetrwał poważną panikę finansową w 1672 roku dzięki swojej konserwatywnej polityce kredytowej. Nieprzewidziany najazd Ludwika XIV na Holandię wywołał kryzys, ale bank utrzymywał rezerwy, które w całości pokrywały wyemitowane banknoty. Przed 1802 rokiem nie było wymogu stuprocentowego zabezpieczenia, ale chroniła go wewnętrzna dyscyplina banku. Później duże pożyczki dla Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej i rządu holenderskiego uszczupliły rezerwy i nadszarpnęły reputację. Przejście od ostrożności do wsparcia rządowego osłabiło podstawy finansowe instytucji.

Która instytucja stała się pierwszym nowoczesnym bankiem centralnym i jak zyskała dominację

Bank Anglii, założony w 1694 roku, pożyczył rządowi brytyjskiemu 1,2 miliona funtów na sfinansowanie wojny z Francją. Ta początkowa rola przekształciła się w najpotężniejszą strukturę finansową na świecie. Pod koniec XIX wieku przyjął oficjalną rolę w ochronie integralności angielskiego systemu bankowego i monetarnego, wykraczając poza działalność czysto nastawiona na zysk.

Jego dominacja wzrosła dzięki zaletom strukturalnym:

• Do 1800 roku był to jedyny w kraju bank akcyjny z ograniczoną odpowiedzialnością.
• Statut zabraniał innym bankom emitowania banknotów, które w tamtym czasie były kluczowym źródłem finansowania.
• Inne banki utworzyły u niego rezerwy, co ułatwiło spłatę zadłużenia międzybankowego.
  „To ugruntowało jego status „banku banków”.

Ta trajektoria pokazuje, jak monopol na prawo do emisji banknotów, wsparcie rządowe i rozliczenia międzybankowe połączyły się, tworząc de facto bank centralny. Nie z założenia, ale w wyniku ewolucji instytucjonalnej.

Dlaczego jest to dziś ważne? Ponieważ banki centralne nie wyłoniły się z gotowych schematów. Wyewoluowały w wyniku konkretnych kryzysów, potrzeb rządów i przewag konkurencyjnych. Zrozumienie tej historii pokazuje, jak krucha może być stabilność instytucjonalna i jak szybko może zostać zniszczona reputacja, gdy polityka kredytowa zmieni się z konserwatywnej na ekspansywną. Mechanizmy są teraz takie same: adekwatność rezerw, wymienialność banknotów i chęć innych banków do zaufania Twojej infrastrukturze rozliczeniowej.

Prawo Peale’a i koniec wolnej bankowości

Bank Anglii nigdy nie miał władzy absolutnej. Prywatne banknoty prowincjonalne krążyły po miastach aż do 1780 roku, po prostu dlatego, że Bank nie mógł tam otwierać oddziałów. Potem przyszedł kryzys paniki w 1825 r. Ceny towarów spadły. Dziesiątki banków powiatowych były na skraju niewypłacalności.

Rząd zareagował. Znieśli zakaz bankowości akcyjnej, ale tylko dla banków położonych 65 mil (105 km) lub więcej od centrum Londynu. Zezwolili także Bankowi Anglii na otwarcie własnych oddziałów prowincjonalnych. Nie przeszkodziło to w podjęciu decyzji. W latach 1826-1836 pojawiło się prawie 100 nowych emitentów banków akcyjnych. Monopol został złamany.

Kolejne dwa kroki położyły temu kres. W 1833 roku banknoty Bank of England stały się prawnym środkiem płatniczym dla kwot powyżej 5 funtów. To przyciągnęło rezerwy metali do Londynu. Następnie uchwalono ustawę Peela z 1844 r., formalnie zwaną ustawą o karcie bankowej. To był nokautujący cios. Zamroziła maksymalny wolumen banknotów emitowanych przez inne banki na poziomie, jaki istniał bezpośrednio przed przyjęciem ustawy. Jeśli bank połączył się lub został wchłonięty, całkowicie utracił prawo do emisji banknotów.

Dlaczego banki centralne stały się ostatnią deską ratunku

Ustawa Peale’a nie była tylko zmianą prawną. Było to zwycięstwo monopolu walutowego nad „wolną bankowością”. Zwolennicy wolnej bankowości chcieli systemu, w którym każdy bank mógłby emitować banknoty papierowe wymienialne na metal na równych warunkach. Argumentowali, że dominacja Banku Anglii powoduje niezdrową ekspansję kredytową i pozbawia inne banki elastyczności niezbędnej do przetrwania kryzysów.

Zwolennicy monopolu argumentowali coś przeciwnego. Chcieli, aby jedna instytucja ponosiła ostateczną odpowiedzialność za integralność waluty i powstrzymywanie kryzysów.

Walter Bageot, redaktor The Economist, sam był zwolennikiem wolnej bankowości. Jednak jego książka „Lombard Street” z 1873 r. ukształtowała nasz dzisiejszy sposób myślenia o bankach centralnych. Wyłożył doktrynę pożyczkodawcy ostatniej instancji.

Monopolowy bank emitenta musi przedkładać interesy gospodarki jako całości nad własne interesy, utrzymując otwarte linie kredytowe dla innych wypłacalnych, ale chwilowo niepłynnych banków.

Koncepcja ta szybko się rozprzestrzeniła. W ich ślady poszły Francja, Niemcy i inne kraje.

Jak Stany Zjednoczone i świat przyjęły bankowość centralną

System w USA był mylący. Przepisy stanowe zabraniały bankowości oddziałowej. Przepisy wojny secesyjnej ograniczyły emisję banknotów. Wynik? Okresowe bolesne kryzysy.

Rozwiązaniem była Ustawa o Rezerwie Federalnej z 1913 r. Po 1914 r. nastąpił szybki rozwój bankowości centralnej. Na początku II wojny światowej większość krajów przyjęła ten model. Wyjątkiem były kolonie europejskie, które stosowały alternatywne ustalenia walutowe. Kiedy po wojnie te kolonie uzyskały niepodległość, większość z nich również przeszła na bankowość centralną.

Potem sprawy stały się dziwne. W latach 70. kraje doświadczające powtarzającej się hiperinflacji zaczęły całkowicie odchodzić od bankowości centralnej. Niektórzy przyjęli zmodyfikowane systemy tablic walutowych. Inni wybrali oficjalną „dolaryzację”, wykorzystując dolary Rezerwy Federalnej zamiast własnej waluty papierowej.

Jak pieniądz fiducjarny zastąpił złoto

XX wiek był świadkiem śmierci metalicznych systemów monetarnych. Złoto i srebro nie są już ostatecznym źródłem pieniądza bazowego. Tę rolę przejęły banki centralne.

Teraz banki centralne:
– Zapewnij zdecydowaną większość papierowych pieniędzy znajdujących się w obiegu na świecie
– Zapewnienie rezerw gotówkowych bankom komercyjnym
– Pośrednio regulują wielkość depozytów i kredytów banków komercyjnych

Jaka jest kluczowa różnica między bankiem centralnym a bankiem komercyjnym? Bank centralny emituje niewymienne, czyli „fiatowe” banknoty. W większości krajów jest to jedyna dostępna waluta fiducjarna. Mają nieograniczony status prawnego środka płatniczego.

Obligacje te, podobnie jak pożyczki na lokatach banku centralnego, stanowią rezerwy gotówkowe banków komercyjnych. Monopol ten pozwala bankom centralnym kontrolować całą podaż pieniądza, w tym depozyty banków komercyjnych.

Zmieniając krajową podaż pieniądza, wpływają na stopę wydatków i inflację. Ich wpływ na zatrudnienie i produkcję towarów jest znacznie mniejszy, ale istnieje. Decydują także o losie poszczególnych banków. Udzielając lub wstrzymując pomoc doraźną, stabilizują branżę. Ponadto bezpośrednio regulują banki komercyjne, stosując zasady dotyczące wskaźników rezerw gotówkowych, stóp procentowych, portfeli inwestycyjnych, kapitału własnego i dopuszczeń branżowych.

Jak banki centralne kontrolują podaż pieniądza za pośrednictwem rynku rezerw

Banki centralne zarządzają krajowymi rezerwami pieniężnymi przede wszystkim poprzez rynek rezerw bankowych. Nie tylko drukują gotówkę. Wpływają na koszt kredytów depozytowych, zmieniając podaż rezerw dostępnych bankom komercyjnym. Pieniądz papierowy jest zwykle dostarczany bankom na żądanie w zamian za istniejące kredyty rezerwowe. Prawdziwą dźwignią jest rynek rezerw.

Kiedy bank centralny kupuje rządowe papiery wartościowe lub walutę obcą na rynkach aktywów publicznych, płaci za nie czekiem wystawionym na siebie. Sprzedawca deponuje ten czek. Bank komercyjny rozlicza się z bankiem centralnym, który zasila rachunek rezerwowy banku. Rezerwy rosną. Sprzedaż aktywów działa odwrotnie. Czeki wystawiane przez dealerów są odejmowane z rachunków rezerwowych ich banków. Mechanizm ten daje bankom centralnym pełną kontrolę nad istniejącą podażą pieniądza bazowego. To najbardziej precyzyjne narzędzie, jakie mają do dyspozycji.

Dlaczego wymagania dotyczące rezerw i stopa dyskontowa są źle rozumiane

Pozostałe dwa narzędzia są również ważne, ale działają inaczej. Zmiana rezerwy obowiązkowej nie powoduje zmiany ogólnej wartości rezerw bankowych. Zamiast tego zmienia wielkość depozytów, które te rezerwy mogą obsłużyć. W przypadku wzrostu wymaganego wskaźnika banki muszą trzymać więcej środków pod te same depozyty, co ogranicza ich zdolność kredytową.

Prawdziwe nieporozumienie zaczyna się od stopy dyskontowej. Większość ludzi uważa, że ​​chodzi tylko o stopę procentową, jaką płacisz, zaciągając pożyczkę od Fed. Historycznie rzecz biorąc, była to stopa stosowana, gdy bank centralny nabywał aktywa bezpośrednio od banku komercyjnego z dyskontem w stosunku do wartości nominalnej. Dziś często jest to po prostu oprocentowanie pożyczki bezpośredniej, choć oficjalna nazwa pozostaje „stopą dyskontową”.

Oto haczyk: banki centralne często wykorzystują zmiany stóp procentowych do sygnalizowania swoich zamiarów. Wskazują na zacieśnienie lub złagodzenie. Ale rzadko faktycznie zapewniają te fundusze w ramach okna refinansowania. W praktyce większość banków centralnych udziela tych kanałów bardzo niewiele kredytów. Często ograniczają dostęp bankom znajdującym się w trudnej sytuacji, czasami odmawiając im środków. Rzeczywiste złagodzenie lub zaostrzenie polityki następuje w drodze operacji otwartego rynku, a nie poprzez okno refinansowania. Zakład jest sygnałem. Operacja to akcja.

Jakie stopy procentowe faktycznie kontrolują banki centralne?

Można założyć, że banki centralne ustalają oprocentowanie kredytów hipotecznych lub RRSO na kartach kredytowych. Oni nie. Ich największy wpływ wywierają krótkoterminowe fundusze jednodniowe, którymi banki pobierają od siebie nawzajem. W Stanach Zjednoczonych jest to stopa funduszy federalnych. W Londynie był to LIBOR. W Tokio był to TIBOR. Te jednodniowe stopy międzybankowe pełnią funkcję wskaźników zastępczych dla polityki pieniężnej.

Czy mogą kontrolować stopy procentowe skorygowane o inflację w dłuższej perspektywie? Ledwie. Ich kontrola nad długoterminowymi realnymi stopami procentowymi jest bardzo ograniczona. Rynek ustala te ceny w oparciu o oczekiwania dotyczące przyszłej inflacji i wzrostu gospodarczego, a nie tylko o stopę jednodniową banku centralnego.

Dlaczego długoterminowa stabilność cen jest kluczowym celem

Większość banków centralnych ma wiele celów. Chcą finansować wydatki rządowe, walczyć z bezrobociem i łagodzić zmienność stóp procentowych. Cele te nie są z natury wrogami stabilności cen. Kiedy jednak nie podlegają one stabilności cen, efektem jest zwykle wysoka inflacja.

Ekonomiści generalnie zgadzają się co do jednego podstawowego celu: długoterminowej stabilności cen. Oznacza to utrzymanie rocznej inflacji zasadniczej cen na poziomie od 0 do 3 procent. Jest to wąski zakres. Trudno to utrzymać stale. Jednak ignorowanie tego na rzecz innych celów politycznych lub społecznych wielokrotnie okazało się receptą na załamanie waluty lub erozję siły nabywczej.

Kompromis jest realny. Nadanie priorytetu pełnemu zatrudnieniu ponad stabilnością cen może okazać się skuteczne w perspektywie krótkoterminowej. To mogłoby zmniejszyć bezrobocie. Często jednak dzieje się to kosztem wyższej inflacji w przyszłości. Zadaniem banku centralnego jest utrzymywanie długoterminowych stóp procentowych na stabilnym poziomie, nawet jeśli oznacza to dopuszczenie do wahań krótkoterminowych warunków gospodarczych. Alternatywa jest zwykle gorsza.

Jak pożyczkodawca ostatniej instancji zapobiega panice bankowej

Bank centralny działa jak polisa ubezpieczeniowa, gdy poszczególne instytucje zaczynają słabnąć. Interweniuje, aby zapobiec przedwczesnemu upadkowi znajdującego się w trudnej sytuacji banku. Ale główny cel jest głębszy. Chodzi o zapobieganie panice. Jeśli deponenci uważają, że jakikolwiek duży bank ma kłopoty, szybko wycofują swoje pieniądze. Rezerwy się kończą. Cały system jest narażony na ryzyko kaskadowej awarii.

W tym miejscu zarządzanie podażą pieniądza staje się złożone. Nagłe wypłaty gotówki wyczerpują rezerwy bankowe. Firmy tracą dostęp do niezbędnego finansowania. Bank centralny staje wówczas w obliczu spirali deflacyjnej. Przygotowując się do ratowania instytucji znajdujących się w trudnej sytuacji, bank centralny sygnalizuje, że szerszy system pozostaje stabilny. Inwestorzy pozostają spokojni. Przepływy kredytowe nadal płyną.

Dlaczego deregulacja i globalizacja zmieniły bankowość

Dwie siły przełamały stare granice: deregulacja i globalizacja. Pierwszym impulsem była globalizacja. W latach 80. rządy zaczęły pozwalać siłom rynkowym na określanie struktury sektora bankowego. Ideologia opowiadała się za prywatyzacją. Podążano za technologią. Poprawa komunikacji i przetwarzania informacji wyeliminowała tarcie granic narodowych.

Nagle usługi bankowe można było uzyskać od dostawcy zagranicznego równie łatwo, jak u dostawcy lokalnego. Bankowość zagraniczna stała się realną alternatywą dla krajowych firm. Doprowadziło to do fuzji transgranicznych. Pojawiły się ponadnarodowi giganci, tacy jak ABN AMRO, Grupa ING i HSBC. Na początku XXI wieku każdy mógł przechowywać depozyty dolarowe za granicą, w takich miejscach jak Luksemburg, Bahamy czy Kajmany. Transakcje odbywały się drogą elektroniczną. Granice nie tylko zanikały; stały się nieistotne dla kapitału.

Banki, zwłaszcza duże, zaczęły opierać swoją działalność na jurysdykcjach o niskich podatkach i minimalnych regulacjach.

Jakie trendy doprowadziły do konsolidacji banków

Konsolidacja jest widocznym rezultatem. Liczba banków na całym świecie spadła, mimo że zwiększył się dostęp do usług. Rośnie liczba bankomatów, platform internetowych i oddziałów internetowych. W Stanach Zjednoczonych obraz jest jasny. Zniesienie ograniczeń dotyczących oddziałów zmniejszyło liczbę banków z ponad 14 000 w połowie lat 80. do mniej niż 8 000 na początku XXI wieku.

W Europie podobne tendencje obserwuje się od lat 90. XX wieku. Fuzje i przejęcia ogarnęły sektor finansowy UE. Wynik? Mniej uczestników, ale szerszy zasięg.

Jak niebankowe firmy finansowe rzucają wyzwanie tradycyjnym bankom

Banki komercyjne utraciły pozycję na rzecz zdywersyfikowanych spółek finansowych. Struktury te łączą usługi bankowe, ubezpieczeniowe i inwestycyjne. Model ten otrzymał wsparcie regulacyjne, szczególnie w krajach uprzemysłowionych. Wyjątkiem była Europa, gdzie bankowość uniwersalna istnieje od dawna.

W celu pozyskania kapitału przedsiębiorcy omijali także banki. Spółki wyemitowały własne obligacje i akcje. Obligacje śmieciowe, w tym obligacje niskiej jakości, stały się powszechne. Globalizacja ułatwiła spółkom wprowadzanie na rynek papierów wartościowych za granicą. Dla firm w krajach bez rozwiniętej infrastruktury finansowej stało się to ratunkiem.

Banki zareagowały. Weszli do branży papierów wartościowych. Nabyte operacje przetwarzania kart kredytowych. Rozwinięta bankowość internetowa, płatności debetowe w punktach sprzedaży, systemy cyfrowej gotówki i kart inteligentnych. Niektóre obsługiwały nawet osoby nieposiadające kont bankowych.

Dlaczego mikrokredyty zmieniły udzielanie pożyczek biednym

Usługi bankowe zostały udostępnione biednym za pośrednictwem stowarzyszeń mikrokredytowych. Model pochodzi z 1976 roku i Grameen Bank w Bangladeszu. Zamiast zapewniać opiekę, instytucje te opierały się na wiejskich grupach rówieśniczych. Kredytobiorcy ponoszą zbiorową odpowiedzialność za spłatę zadłużenia.

Wyniki zaskoczyły obiegową wiedzę. Wskaźnik niewypłacalności Grameen Bank był znacznie niższy niż w przypadku tradycyjnych banków. W 2006 roku bank i jego założyciel Muhammad Yunus otrzymali Pokojową Nagrodę Nobla. Mechanizm zadziałał, ponieważ presja społeczna zastąpiła przymus prawny.

Półka za bankowością: gdzie szukać prawdziwej historii

Chcesz zrozumieć, jak właściwie zbudowano banki? Zacznij od R.D. Richards, Wczesna historia bankowości w Anglii . Książka jest starsza (1929, przedruk w 1965), ale jasno przedstawia wczesne mechanizmy. Jeśli jesteś zainteresowany przejściem od lokalnych lichwiarzy do zorganizowanej bankowości handlowej w Wielkiej Brytanii, Stanley Chapman, The Rise of Merchant Banking (1984) obejmuje okres od połowy XVIII wieku do epoki przed drugą wojną światową.

Ameryka ma swoją skomplikowaną historię polityczną. Bray Hammond, Bankowość i polityka w Ameryce (1957, wznowienie w 1991) śledzi napięcia od rewolucji do wojny domowej. Jeśli jednak chcesz, aby argument ekonomiczny przeciwstawił się współczesnej krytyce, bezpieczniejszym wyborem będzie Howard Bodenhorn, Public Banking in Early America (2003). Książka zagłębia się w różnorodne szczeble władzy, które kształtowały wczesne finanse USA.

Bankowość europejska i rosyjska: XVI–XIX wiek

Patrząc na zachód, poza Wielką Brytanię, J.G. Van Dillen, Historia głównych banków państwowych (1934, przedruk 1964) to gęsta praca źródłowa obejmująca dziesięć krajów europejskich, w tym Rosję, od końca XV wieku do 1815. Specjalnie dla regionu Morza Śródziemnego. Abbot Payson Usher, The Early History of Deposit Banking in Mediterranean Europe (1943, przedruk 1967) bada mechanikę depozytów przed ich rozprzestrzenieniem się na północ.

Szerszą perspektywę przedstawia Charles P. Kindleberger, Financial History of Western Europe (wyd. 2, 1993). Jest to standard pozwalający zrozumieć rozwój rynków kapitałowych i bankowości na całym kontynencie.

Dlaczego banki centralne istnieją: klasyczne argumenty

Bankowość centralna nie pojawiła się tak po prostu; było to uzasadnione. Vera S. Smith, The Case for Central Banking (1936) to przełomowy tekst. Reedycja z 1990 r. zatytułowana „Sprawa bankowości centralnej i alternatywy dla wolnej bankowości” jest szczególnie użyteczna, ponieważ kontrastuje kwestię banku centralnego z modelem wolnej bankowości.

Jeśli chcesz zobaczyć, jak bankowość oddziałuje na rozwój przemysłu, Rondo E. Cameron i współpracownicy, Bankowość we wczesnych stadiach industrializacji (1967) pozostaje klasycznym studium porównawczym. Analizuje, w jaki sposób struktury finansowe podążały za rozwojem gospodarczym (lub wyprzedzały je).

Nowoczesna teoria bankowości i debata regulacyjna

Współczesna praktyka ma swój własny kanon. John G. Gourley i Edward S. Shaw, Money in Financial Theory (1960, przedruk 1971) i R.S. Sayers, Modern Banking (wyd. 7, 1967) przedstawia ogólny przegląd. Praktycznymi podręcznikami dotyczącymi codziennych transakcji są Harold Wallgren, Principles of Banking (wyd. poprawione, 1975) oraz Edward W. Reed i Edward C. Gill, Bankowość komercyjna (wyd. 4, 1989).

Strona regulacyjna stała się bardziej kontrowersyjna. Shelah A. Heffernan, Nowoczesna bankowość (2005) łączy teorię z praktyką. Gdyby nie